دلم ميخواد سرمو بذارم رو زانوهات،
يه دستت قلمو، اون يكي رو سر ِ من،
زانوهات بوي ِ رنگ و روغن برزك ميده،
بهم آروم ميگي،
درست ميشه پسرم!
درست ميشه، گريه نكن...
ياد اپيزود ِ "Strange to meet you" ِ فيلم "قهوه و سيگار" افتادم، با يه غريبه نشستم سر ِ يه ميز قهوه ميخوريم و سيگار ميكشيم. همينجوري بهش ميگم "كي ميخواي بري؟"
- من بايد زود برم! خيلي زود، اين سيگار ِ آخرمه...
من دوست ندارم يكي منو تنها بذاره، برا همين بهش ميگم "چرا؟"
- قرار دارم باهاش، ساعت ِ شيشونيم! منتظره، راستش منم حوصله ندارم برم!
من دوست دارم آدم ِ جديد كشف كنم، برا همين بهش ميگم "وقت ِ من آزاده! كاري هم ندارم، ميخواي برم جات؟"
- آره، فكر ِخوبيه! ايناهاش اين آدرسشه! بغل ِ مجسمه سنگي وايميسه!
من دوست دارم عجله كنم، آخه يكي منتظرمه! برا همين بهش ميگم "خداحافظ، من يه قرار ِ خيلي مهم دارم بايد همين الآن برم!"
- خداحافظ!
غريبه با دوتا فنجون قهوه و يه عالمه تهسيگار جاي ِ من تنها موند و پُكهاي عميق به سيگارش ميزد!
راضي به نظر ميومد،
بهش حسوديم مي شه!
- من بايد زود برم! خيلي زود، اين سيگار ِ آخرمه...
من دوست ندارم يكي منو تنها بذاره، برا همين بهش ميگم "چرا؟"
- قرار دارم باهاش، ساعت ِ شيشونيم! منتظره، راستش منم حوصله ندارم برم!
من دوست دارم آدم ِ جديد كشف كنم، برا همين بهش ميگم "وقت ِ من آزاده! كاري هم ندارم، ميخواي برم جات؟"
- آره، فكر ِخوبيه! ايناهاش اين آدرسشه! بغل ِ مجسمه سنگي وايميسه!
من دوست دارم عجله كنم، آخه يكي منتظرمه! برا همين بهش ميگم "خداحافظ، من يه قرار ِ خيلي مهم دارم بايد همين الآن برم!"
- خداحافظ!
غريبه با دوتا فنجون قهوه و يه عالمه تهسيگار جاي ِ من تنها موند و پُكهاي عميق به سيگارش ميزد!
راضي به نظر ميومد،
بهش حسوديم مي شه!
وقتي كسي رو دوست داري،
نوشتن تنها چيزيه كه مي تونه تورو بفهمه!
همهي حروف، كلمات، واژهها دست به دست ِ هم ميدن تا تورو بريزن بيرون! خودشون رو فداي غصههاي تو ميكنن، بعضي وقتها غر ميزنن، بعضي وقتها ميخندن! باهات گريه ميكنن! باهات عاشق ميشن!
اما هر چي باشه باهاتن، ميفهمنت،
من عاشق ِ واژههاي خودم هستم،
اينه جادوي ِ نوشتن...
دوربين؟
-شارژ داره ديگه؟
+ آره بابا
- باتري چي؟
+ من دارم، سه پايه رو يادت نره.
- فلاكس؟ چايي؟
+ فلاكس نه، فلاسك الاغ
- هرچي! فردا ساعت ِ 5 صبح من مياما!
+ بيدارم، ميس بنداز ميام پايين
- چادر چي؟ اونو آماده كن
+ باشه
- چه حالي بده، باد خنك، ستاره ها، سكوت، فقط من و خودت! عكس هارو بگو! مي دوني چيه؟ كوير هيچي نداره، ما مي ريم اونجا همه چيز داريم! حتي خدا هم تو عكسا ميفته! خودمون پشتش!
+ آره، حالا برگشتنشم بد نيست، عكس هارو مي ريزيم تو كامپيوتر و يكي يكي مرورشون مي كنيم! وااااييييي، بسه ديگه برو بخواب ساعت 2 شد، پيشي خوابش مياد.
- باشه، شب خوش
-شارژ داره ديگه؟
+ آره بابا
- باتري چي؟
+ من دارم، سه پايه رو يادت نره.
- فلاكس؟ چايي؟
+ فلاكس نه، فلاسك الاغ
- هرچي! فردا ساعت ِ 5 صبح من مياما!
+ بيدارم، ميس بنداز ميام پايين
- چادر چي؟ اونو آماده كن
+ باشه
- چه حالي بده، باد خنك، ستاره ها، سكوت، فقط من و خودت! عكس هارو بگو! مي دوني چيه؟ كوير هيچي نداره، ما مي ريم اونجا همه چيز داريم! حتي خدا هم تو عكسا ميفته! خودمون پشتش!
+ آره، حالا برگشتنشم بد نيست، عكس هارو مي ريزيم تو كامپيوتر و يكي يكي مرورشون مي كنيم! وااااييييي، بسه ديگه برو بخواب ساعت 2 شد، پيشي خوابش مياد.
- باشه، شب خوش
ديالوگ هاي قبل از كوير بدون دخل و تصرف، تابستون 87
بچه كه بودم، هميشه دوست داشتم خودكشي كنم!
يه روز داشتيم از قبرستون ِ بچهها رد مي شديم، كلي قبرهاي بچهگونه اونجا بود ، چند تا قبر ِ آماده هم در قطع ِ خيلي كوچيك كنار قبرهاي ديگه بود. عكس بچههاي مرده رو نگاه مي كردم، به شكلات هايي كه رو قبراشون بود خيره شده بودم! هنوزم فكر مي كنم اون شكلاتا خوشمزه بودن، اما من نخوردمشون.
از مامان پرسيدم:
_ مامان، خدا با اين بچههايي كه مي ميرن چي كار مي كنه؟
مامان يه نگاهي كرد و گفت:
_ همشون مي رن بهشت، همشون، بدون ِ استثناء!
_چرا؟!
_چون بچهها هيچ گناهي ندارن كه برن جهنم...
رفتم تو فكر، با خودم گفتم، اين همه راه برم، بزرگ بشم، بعد اگه آدم ِ خوبي باشم، نمازم رو بخونم، دروغ نگم، غيبت نكنم تازه اگه بتونم از پل ِ صراط رد بشم مي رم بهشت! خوب چرا الان نه؟ همين الان مي ميرم! يه راست مي رم بهشت!
خيلي تلاش كردم خودم رو بكشم، اما نشد! درد داشت، آخرش هم نتونستم! از قبرستون مي ترسيدم، اون شكلاتا هم شايد خوشمزه نباشن...
الان كه فكر مي كنم، مي بينم بيراه هم نبود! ابن همه راه كوبيديم بزرگ شديم، نه تنها بهشت رو از دست داديم، بلكه دنيامون هم دنيا نشد! حالا كه كم اوورديم مي گيم خدا كيلو چنده، همش كشكه!
آره، هممون كم اوورديم! هيچ خبري نيست!
امان از دنياي آدم بزرگ ها!
يه روز داشتيم از قبرستون ِ بچهها رد مي شديم، كلي قبرهاي بچهگونه اونجا بود ، چند تا قبر ِ آماده هم در قطع ِ خيلي كوچيك كنار قبرهاي ديگه بود. عكس بچههاي مرده رو نگاه مي كردم، به شكلات هايي كه رو قبراشون بود خيره شده بودم! هنوزم فكر مي كنم اون شكلاتا خوشمزه بودن، اما من نخوردمشون.
از مامان پرسيدم:
_ مامان، خدا با اين بچههايي كه مي ميرن چي كار مي كنه؟
مامان يه نگاهي كرد و گفت:
_ همشون مي رن بهشت، همشون، بدون ِ استثناء!
_چرا؟!
_چون بچهها هيچ گناهي ندارن كه برن جهنم...
رفتم تو فكر، با خودم گفتم، اين همه راه برم، بزرگ بشم، بعد اگه آدم ِ خوبي باشم، نمازم رو بخونم، دروغ نگم، غيبت نكنم تازه اگه بتونم از پل ِ صراط رد بشم مي رم بهشت! خوب چرا الان نه؟ همين الان مي ميرم! يه راست مي رم بهشت!
خيلي تلاش كردم خودم رو بكشم، اما نشد! درد داشت، آخرش هم نتونستم! از قبرستون مي ترسيدم، اون شكلاتا هم شايد خوشمزه نباشن...
الان كه فكر مي كنم، مي بينم بيراه هم نبود! ابن همه راه كوبيديم بزرگ شديم، نه تنها بهشت رو از دست داديم، بلكه دنيامون هم دنيا نشد! حالا كه كم اوورديم مي گيم خدا كيلو چنده، همش كشكه!
آره، هممون كم اوورديم! هيچ خبري نيست!
امان از دنياي آدم بزرگ ها!
اشتراک در:
پستها (Atom)