نوستالـ‌خ‌يا

از توهمات جدید من اینه که نصف شبها نزدیک صبح اینجا، تو قلب اروپا، صدای اذان می شنوم، کله مو از پنجره بیرون می برم، همه آروم و ملو تو بار روبرویی دارن قه قه می خندن و مست و پاتیل با هم حرف می زنن، نمی دونم، شاید از بچگی تو کله مون با ماوراء طبیعه خیالات فانتزی بافتن، همون موقع ها که صدای پچ پچ الله اکبر و تسبیحات اربعه نه نه جان از اتاق بغلی میومد و حال منو بد می کرد، به خودم فشار میووردم که بدم نیاد چون می رم جهنم و تو دهنم سرب می ریزن...

مشکل از نه نه جان بود که فرق شاش رو با آبجو نمی تونست تشخیص بده...