ماده سوسک عاشق اش شد،
او میان ِدایره ای گچی بود،
گچ ِ ِسوسک کش...
چشمانت را ببند،
ببند،
آن کتانی های ساق بلند،
بندهای رنگی رنگی، یکی بنفش، دیگری سبز
راه برو،
آرام، آرام، آرام،
چشمانت را باز نکن،
خواهش می کنم،
کف پاهایت خیس و چروکیده،
جوراب هایت نمناک،
سنگ ها تلق تلق در تاریکی چشمانت له می شوند،
زیر کتانی صورتی،
خارش ِعمودی ِگونه هایت،
باز نکن
صدای شر شر آب ِ ِگرم برای مراسم تدفین،
حتی با کتانی های صورتی و آبراه ِ عمودی و شور
اینجا همان قبرستانی است که
مردگانش چشمهایشان را خود بسته اند
My friend you left me in the end
I can't believe I'm writing a song
Where friend rhymes with end
But today
I must cave in
I have trouble forgetting those beautiful eyes
As it is
I must fill your space with lies
Friend
You left me in the end
I guess I knew it all along
I guess I expected this song
And it is as it appeared
Like a fist in my stomach and
Swallowing tears
Your song turned out a sad one
Just as I feared
I can't believe I'm writing a song
Where friend rhymes with end
But today
I must cave in
I have trouble forgetting those beautiful eyes
As it is
I must fill your space with lies
Friend
You left me in the end
I guess I knew it all along
I guess I expected this song
And it is as it appeared
Like a fist in my stomach and
Swallowing tears
Your song turned out a sad one
Just as I feared
Ane Brun
اشتراک در:
پستها (Atom)